Metoda ślizgowa – technologia budowlana polegająca na realizacji monolitycznych budowli z żelbetu za pomocą ruchomych szalunków nazywanych ślizgami. Stosowana przy wznoszeniu obiektów wysokościowych.
Technologia Drewniane lub stalowe deskowania montowano po zewnętrznym obrysie ścian, a następnie wlewano w nie beton. Z chwilą wykonania ściany deskowania przemieszczano w górę za pomocą podnośników hydraulicznych, w celu wykonania następnej warstwy. Stropy były na ogół prefabrykowane i montowane po wykonaniu ścian budynku, rzadziej w trakcie wykonywania ślizgu. Zaletą technologii było tempo budowy budynku. Montaż i demontaż deskowań zabierał około 30 dni, sama budowa ściany trwała krótko i wynosiła na ogół jedną kondygnację na dzieńMały ilustrowany słownik budowlany: terminologia budownictwa. Praca zbiorowa pod kier. Tadeusza Dzięgielewskiego. Warszawa, 1971, s. 446.
Historia Pierwsze eksperymenty z technologią przeprowadzono w Szwecji w 1910 r., ale dopiero w latach 40. XX w. upowszechniła się w Stanach Zjednoczonych i Niemczech Zachodnich. Do Polski trafiła z Rumunii i początkowo stosowana była tylko w budownictwie przemysłowym. Największy rozkwit techniki przypadł na lata 1964-69, później została wyparta przez konstrukcję wielkopłytową.