W 1940 r. przeżył duchowe nawrócenie i wstąpił do klasztoru w Felicjanowie, skąd w następnym roku został wraz z jego mieszkańcami wywieziony do obozu koncentracyjnego w Działdowie. Po zwolnieniu przebywał w Warszawie, gdzie wspólnie z siostrą biskupką Stanisławą Marią Dilektą Rasztawicką ukrywał przed Niemcami żydowską rodzinę. Brał również udział w tajnym nauczaniu na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Po wojnie wrócił do Felicjanowa. W 1946 r. ukończył studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego, z tytułem magistra ekonomii.
Od 1947 r. był sekretarzem rady przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów. Już w 1949 r. nieoficjalnie pełnił obowiązki zwierzchnika Kościoła. 28 maja 1950 r. został wybrany przez Kapitułę Generalną Kościoła Katolickiego Mariawitów na ministra generalnego Katolickiego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów i na arcybiskupa Kościoła Katolickiego Mariawitów. 25 listopada 1956 r. został konsekrowany na biskupa przez Helmuta Norberta Maasa z Pozajurysdykcyjnego Zakonu Mariawitów w Niemczech.