Usłyszał tępy łomot i stwierdził, że Offord zasnął na konsoli mikserskiej z wyczerpania, „pozostawiając muzykę z wirującego magnetofonu rozbrzmiewającą na niedopuszczalnym poziomie”.
Bruford uznał Close to the Edge za szczególnie trudny do skomponowania i nagrania z resztą zespołu, nazywając ten proces torturami i porównując do „wspinaczki na Mount Everest”. Preferował on bardziej jazzowe i improwizacyjne kompozycje, więc frustrowało go wesołe i diatoniczne brzmienie zespołu. Stało się to problemem podczas komponowania i nagrywania przez grupę, ponieważ każda sekcja utworu była odtwarzana i omawiana sekcja po sekcji. Bruford powiedział: „Każdy instrument służył do demokratycznych wyborów i każdy musiał przeprowadzić kampanię wyborczą w każdej sprawie. To było okropne, było niesamowicie nieprzyjemne i było niewiarygodnie ciężką pracą”. Squire stał się rosnącym źródłem niezadowolenia dla Bruforda, z powodu spóźniania się na próby i swojego sposobu pracy. Pewnego razu Bruford zasnął na kanapie w pokoju kontrolnym studia, podczas gdy Squire „przeglądał kilka pokręteł na biurku [miksującym]”, aby ustalić, ile obróbki dźwięku należy zastosować do jego ścieżek basowych, tylko po to, by obudzić się kilka godzin później, i znaleźć Squire’a „w tym samym miejscu, wciąż rozważając względną pozycję dwóch pokręteł”.