W 1794 zbierał fundusze dla poparcia insurekcji kościuszkowskiej. Po nieudanych próbach reform złamany, w pesymistycznym nastroju osiadł w dobrach biskupich, a później przeniósł się do zaboru pruskiego.
Był człowiekiem o szerokich horyzontach. Uważał, że sprawą nadrzędną jest niepodległość Rzeczypospolitej, a religią można i należy się posługiwać dla celów politycznych. Był zwolennikiem tolerancji. Ze zgorszeniem przyjął milczenie Stolicy Apostolskiej po porwaniu przez Rosjan biskupów polskich w 1767 roku.
Pochowany w kościele Znalezienia Krzyża Świętego i św. Jana Chrzciciela w KrasnemKrzysztof Rafał Prokop, Nekropolie biskupie w nowożytnej Rzeczypospolitej (XVI–XVIII w.), Kraków-Warszawa 2020, s. 134..
Twórczość Ważniejsze utwory (Memoriał w 2 częściach) powst. w okresie konfederacji barskiej, z rękopisu wyd. W. Konopczyński, Przegląd Narodowy 1913 kwiecień-maj: 1. Refleksje o prawach różnych i rządach dobrych każdego państwa 2. Projekt do poprawy praw i rządu Głos...