Partia Ludowo-Demokratyczna (PLD) – polska centrolewicowa partia polityczna, działająca w latach 1998–2005.
Historia PLD została założona 7 stycznia 1998, zaś zarejestrowana 19 lutego tego samego roku. Założycielem i przewodniczącym zarządu krajowego był od początku istnienia partii poseł i były wicepremier Roman Jagieliński, który opuścił wcześniej Polskie Stronnictwo Ludowe, krytykując tę partię za klasowy charakter, konserwatyzm i eurosceptycyzm. Wśród założycieli PLD znalazł się m.in. były marszałek Sejmu kontraktowego Mikołaj Kozakiewicz. Początkowo PLD określała się jako partia centrowa, jednak szybko przybrała charakter centrolewicowy. W wyborach prezydenckich w 2000 poparła Aleksandra Kwaśniewskiego. W wyborach parlamentarnych w 2001 i wyborach samorządowych w 2002 działacze PLD startowali z list koalicji SLD-UP. 30 lipca 2002 PLD weszła w sojusz ze Stronnictwem Demokratycznym. Docelowo miało dojść do połączenia obu partii, co jednak nie nastąpiło. Młodzieżówką PLD było początkowo Towarzystwo Promocji Młodych (pod przewodnictwem Mariusza Lipińskiego), które 20 kwietnia 2002 weszło w skład Sojuszu Młodej Lewicy (ówczesnej młodzieżówki SLD).