Niewydolność lewokomorowa serca to niezdolność lewej komory serca (LV) do zapewnienia wydolnego krążenia. Nazwa według podziału klinicznego odnosi się do lewej komory serca. Mechanizm niewydolności lewokomorowej polega na niedostatecznym odbieraniu krwi z płuc i pompowaniu jej do aorty. Niewydolność jednej komory często doprowadza często do niewydolności drugiej. Głównym objawem ostrej niewydolności lewej komory jest obrzęk płuc, kiedy ciśnienie w naczyniach włosowatych płuc przekroczy wartość ciśnienia onkotycznego wytwarzanego przez białka osocza (około 24 mmHg). Do innych objawów należą: duszność (pozycja siedząca, zasinienie ust i opuszków palców), kaszel (możliwe odksztuszanie pienistej wydzieliny podbarwionej krwią), tachypnoe (szybki oddech), skóra zimna, oblana potem. Charakterystycznym dla ciężkiej lub przewlekłej niewydolności LV jest pojawienie się płynu przesiękowego w jamach opłucnej.
Istnieją dwa główne typy niewydolności lewokomorowej: niewydolność skurczowa serca (znana również jako niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową) – LV jest zbyt słaba, aby pompować krew do organizmu (aorty).