Zespół Retta (ang. Rett syndrome, Rett's disorder, RTT) – neurologiczne zaburzenie rozwoju, uwarunkowane genetycznie, o dziedziczeniu sprzężonym z płcią.
Na obraz kliniczny tego zespołu składa się szereg zaburzeń neurorozwojowych, które w większości wypadków prowadzą do znacznej i głębokiej niepełnosprawności ruchowej oraz znacząco ograniczają możliwość komunikacji z otoczeniem. Charakterystyczna dla zespołu Retta jest nasilona dyspraksja (w wielu wypadkach apraksja) połączona ze specyficznymi ruchami stereotypowymi w obrębie kończyn górnych. .
Klasyfikacja W DSM-IV (podobnie jak w ICD-10) zespół Retta był klasyfikowany jako całościowe zaburzenie rozwoju, podobnie jak między innymi autyzm i Zespół Aspergera. Najnowsza klasyfikacja DSM-5 nie zawiera już zespołu Retta. Został usunięty z klasyfikacji ze względu na poznane podłoże genetyczne. Osoba z zespołem Retta, wykazująca jednocześnie objawy zaburzenia ze spektrum autyzmu, otrzyma diagnozę zaburzenia ze spektrum autyzmu z dopiskiem „powiązane z zespołem Retta” albo „powiązane z mutacją MECP2”.