Iszpuini, także Ušpina, Iszpueni (II połowa IX wieku p.n.e.) – król urartyjski w latach około 828–810 p.n.e., syn Sarduri I. Zasłynął przede wszystkim jako król budowniczy i organizator licznych wypraw wojennych, które znacznie rozszerzyły terytorialny zasięg Urartu.
Okres panowania
Iszpuini rządził w Urartu pomiędzy rokiem 830 p.n.e. a 804 p.n.e. Polska historyk starożytności i autorka syntezy na temat starożytnego Bliskiego Wschodu, Julia Zabłocka, podaje daty 824–806 p.n.e. Urartolog Boris Piotrowski datuje jego panowanie na lata 825–812 p.n.e., inny badacz Urartu, Nikołaj Arutiunian, podaje, że Iszpuini panował pomiędzy 830 a 810 rokiem p.n.e., około 810 roku p.n.e. po raz ostatni jego imię pojawia się w inskrypcjach królewskich.
Iszpuini objął tron Urartu po swoim ojcu Sarduri I. Jego imię występuje w asyryjskich źródłach w formie Ušpina, a dokładny początek i koniec jego panowania są nieznane. Wiadomo, że jego ojciec panował jeszcze w 833 roku p.n.e., więc Iszpuini musiał objąć tron po tej dacie. Z urartyjskich źródeł wynika, że Iszpuini został królem już w podeszłym wieku, bowiem w jednej ze swoich inskrypcji prosi boga Chaldi o życie i chwałę dla siebie, swojego syna Menui oraz wnuka. W okresie 830–810 p.n.e.