Po upadku powstania przebywał na emigracji we Francji gdzie prowadził ożywioną działalność na rzecz polskich uchodźców. W 1833 roku był żołnierzem naczelnikiem Hufca Świętego, złożonego z polskich emigrantów, próbujących przez Szwajcarię bezskutecznie nieść pomoc powstaniu we FrankfurcieBolesław Limanowski, Szermierze wolności, Kraków 1911, s. 94.. Dowodził oddziałem polskim, który pośpieszył z pomocą rewolucji w północnych Włoszech w 1834 roku. W 1848 powrócił do kraju na wieść o wybuchu walk w Wielkopolsce. Płk Ludwik Oborski współpracował z gen. Ludwikiem Mierosławskim, późniejszym dyktatorem powstania styczniowegopor. https://web.archive.org/web/20180714164352/https://genealogia.okiem.pl/forum/viewtopic.php?f=48&t=27553. Płk Oborski brał udział w bitwach pod Miłosławiem, Wrześnią i Sokołowem. Po upadku powstania poznańskiego 1848 r. został uwięziony, a następnie wydalony z Prus. W 1849 wziął udział w powstaniu w Badenii, gdzie służył pod Ludwikiem Mierosławskim i walczył m.in. pod Katherthal, Waghäusel, Rastatt. Uczestnik tajnych organizacji na Węgrzech i w Polsce.