Wycofał się, gdy w 1674 r. naczelnym wodzem nad Renem został Fryderyk Wilhelm. Jednak błyskotliwe sukcesy Turenne’a zimą 1674–1675 spowodowały, że powrócił nad Ren. Przez miesiące dwaj wodzowie manewrowali w dolinie Renu do momentu, gdy w bitwie pod Nieder Sasbach Turenne poległ. Montecuccoli najechał zaraz Alzację, gdzie prowadził walkę manewrową z Kondeuszem Wielkim. Ostatnim osiągnięciem Monteccuccoliego w wojnie było oblężenie Philippsburg.
Emerytura Resztę życia spędził w Wiedniu w wojskowej administracji, poświęcając się pracy literackiej i naukowej. W 1679 r. cesarz uczynił go księciem cesarstwa, a wkrótce potem od króla Neapolu otrzymał księstwo Melfi.
Montecuccoli zmarł w Linzu 16 października 1680 na skutek wypadku. Był jednym z najwybitniejszych wodzów cesarskich. Jego Memorie della guerra (opublikowane w Wiedniu w 1703 r.)Memorie della querrera... według zbiorowego opracowania „Pod císařským praporem” Praha 2002, strona 83. znacznie wpłynęły na rozwój sztuki wojennej w następnym stuleciu.
Zobacz też „Raimondo Montecuccoli” – nazwa włoskich okrętów
Przypisy
Bibliografia
Mała Encyklopedia Wojskowa, wyd. I, 1967
Kategoria:Marszałkowie polni Arcyksięstwa Austriackiego Kategoria:Przewodniczący Nadwornej Rady Wojennej Kategoria:Uczestnicy wojny trzydziestoletniej (strona cesarska) Kategoria:Urodzeni w XVII wieku Kategoria:Zmarli w 1680 Kategoria:Ludzie związani z Győrem