Historia Teoria perturbacji posiada swoje korzenie we wczesnej mechanice nieba, w której teoria epicyklów była używana do czynienia małych poprawek w przewidywanych ścieżkach planet. Potrzeba coraz większej ilości epicyklów spowodowała w XVI wieku rewolucję kopernikańską w rozumieniu ruchu planet. Rozwój podstawowej teorii perturbacji dla równań różniczkowych został w większości ukończony w połowie XIX w. Był to czas, kiedy Charles-Eugène Delaunay studiował ekspansję perturbacyjną dla układu Ziemia-Księżyc-Słońce i odkrył tak zwany „problem małych mianowników”. Mianownik występujący w n-tym warunku mógł być zadany mały, co powodowało, że jego poprawka była tak duża, lub większa, niż poprawka pierwszego rzędu. W XX wieku, problem ten doprowadził Henriego Poincarégo do jednej z pierwszych dedukcji na temat istnienia chaosu, lub zwanego bardziej prozaicznie efektu motyla: bardzo małe zaburzenie może mieć ogromne skutki dla układu.