Ruch ideowy Risorgimento miał na celu pobudzenie świadomości narodowej Włochów i poczucia jedności, a także walki z obcym panowaniem i dążeń do zjednoczenia poszczególnych włoskich księstw, jak też likwidację absolutyzmu.
Znaczenie Piemontu wzrosło po objęciu w roku 1852 stanowiska premiera przez Camillo Cavoura, który chciał zjednoczyć Włochy w celu zniesienia ceł między państwami włoskimi, co miało pobudzić rozwój gospodarczy. Największą przeszkodą na drodze do zjednoczenia była obecność Austrii. Cavour rozbudował armię, ale wiedział, że Piemont nie poradzi sobie z silnym sąsiadem. Dlatego zbliżył się politycznie do Cesarstwa Francji Napoleona III Bonaparte. Było to na rękę również Napoleonowi III, który miał własne interesy polityczne w Austrii.
Udział Królestwa Sardynii w wojnie krymskiej przyniósł korzyści polityczne i pozwolił na zawarcie sojuszu obronnego z Francją w 1858 r. w Plombières. Francja gwarantowała w nim pomoc Sardynii, jednak tylko w wypadku agresji austriackiej. Sardynia, chcąc sprowokować Austrię do wypowiedzenia wojny, zaczęła się zbroić.
Podział polityczny terytorium obecnych Włoch w połowie lat 50. XIX wiekuGoffredo Casalis, Dizionario geografico, storico, statistico, commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna, Torino 1855, ss.