W roku 1820 powrócił do kraju i podjął pracę nauczyciela w Liceum Warszawskim, prowadząc zajęcia z matematyki elementarnej. Jednocześnie został wykładowcą na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim gdzie uczył geometrii analitycznej oraz nowego przedmiotu – geometrii wykreślnej. W ciągu roku uzyskał tytuł magistra, po złożeniu egzaminów z matematyki i fizyki. W roku następnym zdobył tytuł doktora. W roku 1823 został mianowany profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego, a rok później – profesorem zwyczajnym.
W roku 1824 przyjęto go do grona członków Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Postanowieniem Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z 21 grudnia 1825 roku, został mianowany Dyrektorem Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego, którą otwarto 4 stycznia 1826. Prowadził w niej kurs arytmetyki i algebry niższej stosowanej, „naukę utrzymywania xiąg kupieckich”, oraz „naukę o wexlach i wexlarstwie”„Lista imienna profesorów i nauczycielów Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego”, Warszawa 1829. Dzięki staraniom Dyrektora, cztery wydziały miały pełny skład profesorski od roku 1828, jednak władze nigdy nie uznały Szkoły za uczelnię wyższą. Dzięki niej, niemal sto lat później powstała Politechnika Warszawska.