Bernard (ur. 16 sierpnia 1604 w Weimarze, zm. 18 lipca 1639 w Neuenburgu) – książę sasko-weimarski, landgraf Turyngii, wódz protestancki z czasów wojny trzydziestoletniej.
Początki Był jedenastym z kolei synem Jana, księcia Saksonii-Weimaru. Otrzymał wyjątkowo dobrą edukację, studiował na uniwersytecie w Jenie, lecz wkrótce udał się na dwór saski księcia elektora, by zająć się ćwiczeniami rycerskimi. W momencie wybuchu wojny trzydziestoletniej stanął po stronie protestantów i służył pod grafem Ernstem von Mansfeldem w bitwie pod Wiesloch (1622), pod margrabią badeńskim Fryderykiem V bił się pod Wimpfen (1622), a ze swym bratem Wilhelmem pod Stadtlohn (1623). Niezniechęcony tymi porażkami wziął udział w kampaniach króla Danii Chrystiana IV, a gdy ten wycofał się z działań wojennych, Bernard udał się do Niderlandów, gdzie w 1629 r. uczestniczył w oblężeniu ’s-Hertogenbosch.