Grzyby marynowane występowały też w książce kucharskiej Lucyny Ćwierczakiewiczowej z 1893 roku, w której autorka podawała sposób ich marynowania. Wskazywała także na alternatywny sposób marynowania grzybów, którego w jej opinii „zwykle używają kucharze”: opłukane grzyby należało wkładać do wrzącej, mocno osolonej wody, a po obgotowaniu odcedzić i zalać w słoju zimnym octem z małą ilością korzeni.
Potrawa doczekała się także wzmiankowania w radzieckiej encyklopedii „Краткая энциклопедия домашнего хозяйства” (Moskwa, 1960) i w słowniku towarowym „Товарный словарь” (t.III, Moskwa 1957).
Odniesienia kulturowe O różnych rodzajach grzybów marynowanych, np. w occie wiśniowym, z goździkami i włoskimi orzechami czy z porzeczkowym liściem i gałką muszkatołową, serwowanych na talerzach jako przekąski przez Pulcherię Iwanównę gościom, można przeczytać w Powieściach mniejszych Nikołaja Gogola, przedstawiających codzienne życie społeczeństwa, w którym żył pisarz.