W 1928 doszła do ćwierćfinału Wimbledonu, eliminując m.in. słynną Amerykankę pochodzenia norweskiego Mollę Mallory, a przegrywając z Joan Fry. W 1930 przeniosła się na stałe do USA. W tym samym roku jako pierwsza zawodniczka spoza Ameryki od czasu Irlandki Mabel Cahill (1892) odniosła zwycięstwo na mistrzostwach USA, pokonując dwie najwyżej rozstawione rywalki – Midge Morrill i w finale Annę McCune Harper. Kolejny triumf Brytyjki w tej imprezie nastąpił dopiero w 1968, kiedy wygrała Virginia Wade. Broniąc tytułu w 1931 Nuthall doszła do półfinału, w którym uległa rodaczce Eileen Whitingstall. Ponownie była w półfinale mistrzostw USA w 1933, przegrywając z Helen Wills Moody.
W 1931 Nuthall doszła do finału mistrzostw Francji, pokonując m.in. Helen Jacobs i Hilde Krahwinkel. W decydującym meczu nie sprostała Niemce Cilly Aussem, ale udało się jej triumfować w mikście, w parze z Patrickiem Spence z RPA, oraz w deblu z Eileen Whitingstall. W grze mieszanej triumfowała w mistrzostwach Francji także w 1932 (z Fredem Perrym), a rok później przegrała dopiero w finale (także z Perrym musiała uznać wyższość Margaret Scriven i Jacka Crawforda).