Brał udział w wojnie obronnej 1939. W 1941 został razem z żoną wywieziony na roboty przymusowe do Austrii, potem do Czechosłowacji. Zaraz po wojnie znalazł się w Bydgoszczy. Wkrótce mianowany pełnomocnikiem ds. kultury na województwo szczecińskie i zielonogórskie, aktywnie włączył się w akcję ratowania zabytków, m.in. eksponatów muzealnych z placówek Szczecina, Świnoujścia, Drawska, Szczecinka. Współpracował z ówczesnym dyrektorem Muzeum Archeologicznego w Poznaniu Józefem Kostrzewskim.
Pod koniec 1945 osiadł na stałe w Szczecinku, gdzie podjął pracę przy organizacji placówek służby zdrowia jako kierownik Wydziału Zdrowia Powiatowej Rady Narodowej. Organizował m.in. oddziały Polskiego Czerwonego Krzyża w Szczecinku i Koszalinie. Następnie został kierownikiem Wydziału Kultury Powiatowej Rady Narodowej w Szczecinku, przeszedł na emeryturę w 1958. Działał na rzecz utworzenia Muzeum Ziemi Szczecineckiej, był członkiem Społecznego Komitetu Organizacyjnego, a po otwarciu placówki (28 lutego 1958) przez kilka lat pełnił funkcję kierownika. Kontynuował także swoje amatorskie badania archeologiczne, osiągając cenne wyniki naukowe (m.in. umiejscowił wszystkie grodziska wczesnośredniowieczne regionu).