templariusze, joannici i Krzyżacy); rozwój handlu lewantyńskiego; rozwój miast włoskich (szczególnie Wenecji i Genui); rozwój żeglugi morskiej; wzrost niechęci do pogan i innowierców w Europie; wzmocnienie autorytetu i władzy królów francuskich; rozkwit ruchu pielgrzymkowego; pogorszenie stosunków z wyznawcami prawosławia; śmierć setek tysięcy ludzi; nieodwracalne zniszczenie wielu dzieł sztuki, architektury itp.; rozwój architektury, medycyny, astronomii i nauk w Europie; nawiązanie przez Europejczyków kontaktu z kulturą Wschodu; powstanie Królestwa Jerozolimy będącego łącznikiem pomiędzy światem Zachodu i Wschodu, wymiana kulturowa ze Wschodem w dziedzinie nauki i sztuki.
Krucjaty przeciw ludom północnej Europy Krucjaty północne (bałtyckie) – wspólna nazwa dla szeregu zbrojnych wypraw nadbałtyckich, prowadzonych głównie przez Niemców i kraje skandynawskie od XII do XIV wieku przeciw ludom mieszkającym na południowym i wschodnim wybrzeżu Morza Bałtyckiego. Można do nich zaliczyć krucjaty: połabskie – przeciw Słowianom połabskim (m.in. Wieletom), pruskie – przeciw bałtyckim Prusom, liwońskie – przeciw takim ludom, jak Liwowie, Łatgalowie lub Kurowie (na terenie późniejszych Inflant – dzis.