Ich funkcje, takie jak koloryzowanie zdjęć i filmów, zwiększanie ich rozdzielczości, uzupełnianie ubytków (także poprzez generowanie krótkich fragmentów brakującego nagrania), wyostrzanie obrazu, usuwanie szumów czy poprawa kolorów i dźwięku, pozwoliły użytkownikom odrestaurowywać zeskanowane zdjęcia czy filmy zgrane z wideokaset. Wśród zalet takich programów wymieniono chociażby ich szybkość i wydajność, a wśród wad m.in. niedoskonałość materiałów wyjściowych, charakteryzujących się np. nienaturalnością i „plastikowością”. Wskazano też, że w odróżnieniu od człowieka – rozumiejącego obraz i znającego jego kontekst, korygującego kolejne klatki w sposób logiczny i usystematyzowany – sztuczna inteligencja polegająca wyłącznie na algorytmach i uczeniu maszynowym myśli abstrakcyjnie, nie dba o walory artystyczne i spójność całokształtu, brakujące dane często uzupełniając przypadkowymi wartościami. Przykładowo: rozpoznaje, że w tle widoczny jest napis, ale zamiast go odczytać i powiększyć generuje losowe litery i symbole, nie zważając na to, czy układają się w sensowne słowa i zdania.