W rezultacie doprowadziło to do rozwoju ulepszonej wersji Étendard, o nazwie Super Étendard. Nowa maszyna w niewielkim jednak stopniu była ulepszeniem swojego poprzednika, zapewniając swoim użytkownikom znacznie mniejsze osiągi niż Jaguar, przenosząc przy tym o połowę mniej uzbrojenia. Nie miało to jednak prawdopodobnie znaczenia dla rządu Francji, kładącego główny nacisk na produkcję samolotu z wykorzystaniem komponentów w niemal stu procentach krajowego pochodzenia.
Prototyp maszyny został oblatany 28 października 1974 roku, a zaraz później lotnictwo francuskiej marynarki wojennej (Aéronavale) zamówiło 60 egzemplarzy seryjnych, których dostawy rozpoczęto w czerwcu 1978 roku. Dassault liczył wprawdzie na zamówienia zagraniczne, jednak jedynym klientem eksportowym na tę konstrukcję została Argentyna, która zamówiła 14 maszyn tego typu dla swojego jedynego lotniskowca ARA „Veinticinco de Mayo”. Do czasu jednak zajęcia przez Argentynę Falklandów, jedynie pięć z nich zostało dostarczonych odbiorcy, jedynie zaś cztery uzyskały status operacyjny. Samoloty te weszły do służby w 2. kluczu 3.