Stąd wynika wniosek, iż sezonowość była dla ówczesnych ludów ważna.
W środkowym neolicie (3700–2500 p.n.e.) kamienne kręgi zaczęły się pojawiać w północnych regionach Wysp Brytyjskich, raczej przy brzegach morskich. W osi przemysłowej Langdale w Lake District znajduje się najwięcej z wczesnych tego typu obiektów.
W późniejszym neolicie kamienne kręgi były budowane z większą precyzją i rozmachem. Zaczęły się także pojawiać na śródlądziu wysp. Ich średnice dochodziły do 400 m tak jak w przypadku Avebury. Większość jednak miała średnicę około 25 m. Za to ich forma przyjmowała coraz to bardziej skomplikowane układy z dwoma lub trzema rzędami głazów – te są często uznawane/nazywane kromlechami koncentrycznymi.
Ostateczna faza budowy kromlechów przypada na środkową epokę brązu (2220–1500 p.n.e.) kiedy to zaczęły się pojawiać małe kręgi kamienne, budowane przez niewielkie grupy osób (jak rodzina). Wiele doskonałych przykładów kręgów można znaleźć w Parku Narodowym Dartmoor, Devon czy Grey Wethers.