Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny (również system filozoficzno-etyczny) zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e.. W późniejszym okresie rozwoju przyjął charakter religii państwowej cesarstwa chińskiego, dominującej od II wieku p.n.e. do jego upadku w 1911 roku.
Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.
Dokładne określenie, czy konfucjanizm jest religią, czy filozofią jest trudne. Według europejskich kryteriów jest to mieszanka pojęć religijnych, społecznych, ekonomicznych, etycznych i obyczajowych tworzących spójny, choć nie do końca zdefiniowany światopogląd.
Jego geneza sięga przełomu VI i V wieku p.n.e., a za jego twórcę uznaje się Konfucjusza (właśc. K’ung K’iu lub K’ung Czung-ni), znanego jako Mistrz K’ung (K’ung fu-tsy), od którego wywodzi się spolszczona forma nazwiska. Żył on w latach 551–479 p.n.e. i działał głównie na obszarze dzisiejszej prowincji Szantung oraz w dorzeczu Rzeki Żółtej.