Jednak Eythin mówił także, że jest już za późno na atak lub zmianę szyków, więc armia rojalistów nie cofnęła się.
Ich lewe skrzydło składało się z 2 100 jeźdźców, głównie z „Northern Horse”, oraz 500 muszkieterów pod Goringiem. Centrum nominalnie podlegało Eythinowi, pomimo tego, że większość wojsk przyprowadził generał (Sergeant-Major General) Henry Tillier. Linię kanału obsadzili muszkieterzy z oddziału tzw. straceńców (forlorn hope). Jednostki piechoty armii Ruperta w sile 7 tys. żołnierzy, zostały uszykowane w pierwszej linii. W drugiej linii stanęło 3 tys. żołnierzy piechoty z armii Newcastle’a wraz z brygadą „Northern Horse” liczącą 600 żołnierzy pod Williamem Blakistonem. W centrum ustawiono także artylerię złożoną z 14 dział.
Prawe skrzydło dowodzone przez Lorda Byrona, liczyło 2,6 tys. jazdy i 500 muszkieterów. Rupert dowodził odwodami złożonymi z 600 jazdy, wliczając w to jego elitarną gwardię (Lifeguard of Horse). Łącznie armia rojalistów liczyła 17 tys. żołnierzy, w tym 6 tys. jazdy i 14 dział.