W 1970 podjął pracę nauczyciela akademickiego Wydziału Teologicznego Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. W 1972 obronił tam pracę doktorską pt. Ekumeniczne dążenia protestantyzmu polskiego od traktatu warszawskiego 1767-1768 do II wojny światowej, natomiast w 1975 otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Ustalenie stanu prawnego dla Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Otrzymał stopień docenta i został kierownikiem Katedry Teologii Praktycznej ChAT. W 1983 Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora. W latach 1981–1987 był prorektorem tej uczelni, a w latach 1987-1990 rektorem ChAT
Po przejściu na emeryturę w 1991 wyjechał do Essen, gdzie do śmierci w kościele miejskim odprawiał nabożeństwa dla zamieszkałych tam Polaków.
Życie prywatne W 1951 poślubił Olgę Annę Englert.
Wybrane publikacje Teraz w młodych życia latach (1986) Duszpasterstwo ewangelickie (1980) Ekumeniczne dążenia protestantyzmu polskiego od traktatu warszawskiego 1767/68 do II wojny światowej (1972)
Przypisy .