Stąd ówczesny wirydarz bywa nazywany „rajskim dworem”.
W architekturze świeckiej wirydarze w postaci ogródków kwiatowo-ziołowych rozpowszechniły się w XVI wieku. Sadzono w nich majeranek, bazylię, szałwię, rutę, fiołki, goździki, lilie, róże, kosaciec, boże drzewko, rozmaryn, lawendę, krokosz, spikanard i wiele innych. Później zastąpiono je włoskimi ogrodami kwiatowymi, w których sadzono tulipany, narcyzy, nieśmiertelniki i aloesy. W ogrodach tego rodzaju możliwe było pływanie łódkami po sadzawkach. Hodowano w nich również ptactwo łowne (jak kuropatwy, przepiórki i bażanty) oraz ptactwo śpiewające. W zwierzyńcach niemal swobodnie żyły zające, króliki, sarny i jelenie. Utrzymany w tym stylu ogród założono np. w 1585 r. przy pałacu królewskim w ŁobzowieMarek Żukow-Karczewski: Ogrody i sady w dawnej Polsce, „Aura” nr 11/1987..
Galeria
Przypisy
Kategoria:Architektura sakralna Kategoria:Typy ogrodów