Większość komet jest obserwowanych przez teleskopy, a ich peryhelia znajdują się blisko orbity Marsa lub Ziemi. W ciągu roku odkrywanych jest około 20 komet na tyle jasnych, by można je było dostrzec za pomocą amatorskiego sprzętu, np. lornetki czy teleskopu. Jasne, widoczne gołym okiem obiekty, nie są częstym widokiem na niebie.
Właściwości fizyczne W czasie zbliżania się komety do wnętrza układu planetarnego, promieniowanie gwiazdy centralnej powoduje topienie i parowanie zewnętrznych warstw jądra, złożonych z lodu, skał oraz wielu innych składników. Strumienie pyłu i gazu formują rozrzedzoną atmosferę, nazywaną komą, która wystawiona jest na oddziaływanie ciśnienia promieniowania oraz wiatru słonecznego. Zjonizowane cząsteczki i bardzo drobny pył jest odpychany w kierunku od Słońca, poruszając się zgodnie z liniami pola magnetycznego. Pył porusza się wolniej, przez co warkocz pyłowy często jest zakrzywiony, wskazując kierunek orbity.