Dwa lata później MPF wygrał w dwóch okręgach do Zgromadzenia Narodowego, zaś w 2004 wprowadził trzech posłów do Parlamentu Europejskiego.
Philippe de Villiers w 2002 po raz drugi wziął udział w wyborach prezydenckich. Otrzymał około 2,2% głosów, publicznie deklarując poparcie dla Nicolasa Sarkozy’ego w drugiej turze. Dwóch kandydatów MPF w wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskało mandaty poselskie, startując z poparciem Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Również dwa mandaty MPF wywalczył w 2007, a po unieważnieniu wyborów w okręgu Joëla Sarlota wybory uzupełniające wygrał inny przedstawiciel ruchu, były eurodeputowany Dominique Souchet.
W 2009 MPF podpisał porozumienie z partią Łowiectwo, Wędkarstwo, Przyroda, Tradycja celem wystawienia wspólnych list do Parlamentu Europejskiego pod szyldem Libertasu. W wyborach tych jedyny mandat z listy komitetu uzyskał przywódca MPF. W 2012 ruch uzyskał jednego przedstawiciela w Zgromadzeniu Narodowym XIV kadencji.
W 2018 ugrupowanie zostało rozwiązane.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Partie i ugrupowania we Francji