Po Warszawie podobne koła zainteresowań zaczęły powstawać w innych szkołach i miastach, na ich bazie powstał Polski Lotniczy Związek Młodzieży (PLZM). Z tego związku wywodził się Jerzy Osiński i pod jego szyldem wydał pierwszy egzemplarz „Młodego Lotnika”, jego sukces skłonił Osińskiego to dalszej pracy wydawniczej, do końca 1924 ukazały się jeszcze dwa numery czasopisma. „Młody Lotnik” uzyskał poparcie Komitetu Stołecznego Ligi Obrony Powietrznej Państwa (LOPP), która dała do dyspozycji redakcji czasopisma lokal w swoim biurze przy ul. Senatorskiej 12 w Warszawie, z którego można było korzystać po godzinach pracy Komitetu. Do wieczora redakcja korzystała z pomieszczeń Uniwersytetu Warszawskiego. Redakcja i autorzy tekstów zamieszczanych w czasopiśmie pracowali bez wynagrodzenia.
W 1925 roku Komitet Stołeczny i Wojewódzki LOPP dofinansował czasopismo kwotą 500 złotych, a pod koniec tego samego roku został wydawcą „Młodego Lotnika”, który stał się teraz organem Ligi Obrony Powietrznej Państwa skierowanym do młodzieży.