Po raz kolejny kontrowersje na Wimbledonie wzbudził w 1972 roku strój Rosie Casals. Tym razem sędziowie uznali ubiór za zbyt kolorowy. Jak wspominała Casals, największe zastrzeżenia działacze mieli do nadmiaru purpury i ostatecznie zmusili zawodniczkę do przebrania się pod groźbą dyskwalifikacji, chociaż jej zdaniem strój mieścił się w regulaminowych ograniczeniach (dopuszczających inne kolory pod warunkiem dominacji bieli).
Tinling był rzecznikiem tenisa kobiecego, w latach 70. włączył się w organizację zawodowego cyklu rozgrywek kobiecych Virginia Slims. Podobnie jak niegdyś na Wimbledonie był uważany za mistrza ceremoniału tych rozgrywek. Również na londyńskich kortach All England Clubu przestał być uważany za niepożądaną osobę, a stał się jednym z symboli dawnych tradycji, łącznikiem między historią a współczesnością, przewodnikiem dla kolejnych pokoleń zawodniczek i zawodników.
W 1986 roku Tinling został wpisany do międzynarodowej tenisowej galerii sławy.
Bibliografia Profil na stronie International Hall of Fame Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Zbigniew Dutkowski, Encyklopedia A...Z, w: "Tenis", nr 60 z czerwca 2003
Kategoria:Brytyjscy działacze sportowi Kategoria:Brytyjscy projektanci mody Kategoria:Brytyjscy tenisiści Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy Kategoria:Działacze tenisowi Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1990