Aktualne oznaczenia emisji radiowych według ITU obowiązują od 1 stycznia 1982 r. Przyjęto oznaczenie za pomocą trzech znaków (do 1982 roku mogło być ono uzupełnione jeszcze dwoma symbolami).
W podstawowym oznaczeniu rodzaju emisji: pierwszy symbol oznacza rodzaj modulacji, drugi określa naturę sygnału modulującego falę nośną, trzeci – rodzaj przekazywanej informacji,
np. CW – fala ciągła z kluczowaną nośną: A1A AM – telefonia dwuwstęgowa z modulacją amplitudy: A3E SSB – telefonia jednowstęgowa z wytłumioną falą nośną: J3E FM – telefonia z modulacją częstotliwości: F3E
Wyjaśnienie symboli I – rodzaj modulacji N – nośna niemodulowana Amplitudowa: A – dwie wstęgi boczne H – jedna wstęga boczna, pełna fala nośna R – jedna wstęga boczna, zredukowana lub regulowana fala nośna J – jedna wstęga boczna, wytłumiona fala nośna B – niezależne wstęgi boczne C – szczątkowa wstęga boczna Kątowe: F – modulacja częstotliwości G – modulacja fazy D – modulacja w amplitudzie i fazie (jednocześnie lub sekwencyjnie) Impulsowe: P – niemodulowana sekwencja impulsów K – sekwencja impulsów modulowanych w amplitudzie L – sekwencja impulsów z modulacją szerokości (czasu) M – sekwencja impulsów z modulacją położenia (fazy) Q – sekwencja impulsów, w których fala nośna jest modulowana kątowo w czasie trwania impulsu V –