XX wieku dwukrotnie została uhonorowana nagrodami David di Donatello (włoski odpowiednik Oscarów) dla najlepszej aktorki – po raz pierwszy w 1994 roku za rolę niepełnosprawnej fizycznie dziewczyny w filmie Perdiamoci di vista! Carla Verdone, zaś po raz drugi w 1997 roku za występ w wyreżyserowanej rok wcześniej przez Petera Del Montego produkcji Towarzyszka podróży, w której wcieliła się w zbuntowaną nastolatkę, która wyrusza w podróż z emerytowanym nauczycielem akademickim. Rola w Towarzyszce podróży przyniosła jej również nagrodę Grolla d’oro. W 1996 roku oprócz występu w filmie Petera Del Montego Asia Argento zagrała ponadto drugi raz w filmie wyreżyserowanym przez ojca – była to produkcja Syndrom Stendhala, w której zagrała cierpiącą na tytułową przypadłość policjantkę, ścigającą seryjnego mordercę. W 1998 roku Argento po raz trzeci wystąpiła w produkcji ojca – zagrała Christine Daaé w filmie Upiór w operze, będącym krwawą adaptacją oryginalnej historii stworzonej przez Gastona Leroux, a także po raz pierwszy podjęła pracę z matką, grając z nią w filmie Viola i chłopaki. Wystąpiła ponadto w swoich pierwszych w karierze anglojęzycznych filmach: Hotel New Rose Abla Ferrary i Inna Beatrycze Michaela Radforda.