Franjo Glaser (, ur. 7 stycznia 1913 w Sarajewie, zm. 1 marca 2003 w Zagrzebiu) – jugosłowiański piłkarz narodowości chorwackiej występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Jugosławii (1933–1940) i Chorwacji (1940–1944), trener piłkarski.

W swojej karierze wywalczył czterokrotnie mistrzostwo Jugosławii, trzykrotnie mistrzostwo Chorwacji oraz dwukrotnie Puchar Jugosławii. Jako jedyny piłkarz w historii wywalczył tytuł mistrza Jugosławii zarówno przed i po II wojnie światowej. Słynął z brawurowej gry na przedpolu i skutecznego bronienia rzutów karnych. Przez magazyn piłkarski „Kicker” został ogłoszony jednym z trzech najlepszych przedwojennych bramkarzy świata obok Ricardo Zamory i Františka Plánički.

Kariera klubowa Glaser urodził się w Sarajewie w chorwackiej rodzinie. W wieku 15 lat zaczął grać w lokalnym klubie FK Hajduk. Później przeszedł do zespołu ŠK Slavija Osijek, gdzie spędził 3 lata. Po odbyciu służby wojskowej w połowie lat 30. został dołączony do BSK Beograd, z którym zdobył dwa tytuły mistrza Jugosławii oraz Puchar Jugosławii (1934). W 1937 roku przeszedł do klubu Građanski Zagrzeb. Jego zespół zdobył mistrzostwo Jugosławii w sezonie 1939/40 oraz mistrzostwo Chorwacji w sezonach 1939/40, 1941 i 1943. Zagrał łącznie 623 mecze w barwach Građanskiego.