Ciało łuskowca wieńczy ogon, niekiedy bardzo długi, zwłaszcza u form nadrzewnych, i wsparty na licznych kręgach. Rekordzistą jest tu łuskowiec długoogonowy, którego ogon ma aż 50 kręgów, osiągając około metra długości, czyli dużo jak na zwierzę ważące od 2 do 3,5 kg. Inne łuskowce mają mniej kręgów ogonowych, niekiedy około 20 (19–21 u łuskowca ziemnego). U łuskowców żyjących na drzewach ogon pełni funkcję chwytnej piątej kończyny. Obejmują nim pień drzewa, po którym wspinają się po spirali. U końca posiada narząd czuciowy zasobny w ciałka Paciniego. U form naziemnych ogon stanowi raczej przeciwwagę dla przedniej części ciała, umożliwiając zwierzęciu dwunożny chód, rozwinięty najlepiej u łuskowca ziemnego.
Kończyny łuskowca także są pokryte łuskami. Przednie ustępują nieco długością tylnym (oprócz łuskowca chińskiego). Kończą je palce w liczbie pięciu, zwłaszcza u form nadrzewnych chwytne, z największym trzecim. Zakończone są pazurami. Podczas chodu zwierzę opiera ciężar ciała na nadgarstku, pazury trzymając pionowo względem gruntu, bądź też na grzbietowych częściach pazurów. Wskutek tarcia pazury u łuskowców naziemnych skracają się, czego nie obserwuje się u ich nadrzewnych krewnych.