Karta Wenecka pozostaje do dziś zbiorem podstawowych wytycznych przy pracach nad budynkami o wartości historycznej. Jej założenia były w późniejszych latach rozszerzane i adaptowane do współczesnych problemów, jednak podstawowe założenia, takie jak ochrona oryginalnej substancji i otoczenia budynku, pozostają priorytetem wszelkich prac konserwatorskich. W trakcie II Kongresu powołano też Międzynarodową Radę Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych (ICOMOS).
Sygnatariusze Karty Piero Gazzola (Włochy), przewodniczący Raymond Lemaire (Belgia), sekretarz Jose Bassegoda-Nonell (Hiszpania) Luis Benavente (Portugalia) Djurdje Boskovic (Jugosławia) Hiroshi Daifuku (UNESCO) P.L de Vrieze (Holandia) Harald Langberg (Dania) Mario Matteucci (Włochy) Jean Merlet (Francja) Carlos Flores Marini (Meksyk) Roberto Pane (Włochy) S.C.J. Pavel (Czechosłowacja) Paul Philippot (ICCROM) Victor Pimentel (Peru) Harold Plenderleith (ICCROM) Deoclecio Redig de Campos (Watykan) Jean Sonnier (Francja) Francois Sorlin (Francja) Eustathios Stikas (Grecja) Mrs. Gertrud Tripp (Austria) Jan Zachwatowicz (Polska) Mustafa S. Zbiss (Tunezja)
Bibliografia History of the Venice Charter, w: The Venice Charter / La Charte de Venise 1964-1994, ICOMOS 1994
Linki zewnętrzne Tekst Karty Weneckiej (jęz. angielski) Przekład polski
Kategoria:Dokumenty i umowy międzynarodowe w ochronie zabytków