Z biegiem czasu, Słowianie przejęli kontrolę nad obszarem, gdzie rzeka Neretwa wpływa do Adriatyku, a później również nad całą wyspą Korczulą.
Chrystianizacja Chorwatów rozpoczęła się w IX wieku, lecz ludy te chrześcijaństwo przyjęły w pełni dopiero później. Neretwańczycy, którzy przystosowali się do warunków tamże panujących i nauczyli się żeglować, w znacznej części zostali piratami, siejącymi postrach na całym akwenie. Kupcy weneccy, przepływający przez ów akwen, płacili coroczną daninę aby nie zostać napadniętymi przez piratów znad Neretwy. Od IX wieku wyspa była na krótko pod niepewnym i symbolicznym panowaniem bizantyńskiego senioratu. W 998 Księstwo Pogan przypadło pod władze weneckie. Doża Pietro II Orseolo rozpoczął morską ekspedycję wzdłuż brzegu i objął tytuł księcia Dalmacji. Wkrótce Korczula przypadła władzy plemiennemu państwu Zahumlan.
W dwunastym wieku Korczula została podbita przez weneckiego szlachcica Pepona Zorzi i włączona na krótko w granice Republiki Weneckiej. W tym czasie lokalne władze Korczuli polepszyły swoje stosunki dyplomatyczne i wprowadziły przepisy regulujące charakter miasta, aby ochronić niepodległość wyspy.