mały|Pole bitwy pod Lansdowne Bitwa pod Lansdowne (lub Lansdown) – starcie zbrojne, które miało miejsce 5 lipca 1643 podczas angielskiej wojny domowej (1642–1651).
Chociaż Rojaliści pod wodzą Lorda Hoptona zmusili wojska Parlamentu do wycofania się z ich pozycji położonych na szczycie wzgórza, sami ponieśli tak ciężkie straty, że nie byli zdolni do pościgu za pobitym nieprzyjacielem. Do tego wódz Rojalistów Hopton był ranny, a amunicja była na wyczerpaniu.
Kampania i bitwa W końcu maja 1643 armia Rojalistów Lorda Hoptona opanowała większość południowo-zachodniej Anglii. Następnie Hopton połączył się z hrabią Hertfordem i ruszył na wschód, wkraczając na terytorium kontrolowane przez wojska Parlamentu. Armia Williama Wallera (4 000 żołnierzy, w tym 2 500 jazdy i artyleria) stanęła pod Bath, by zatarasować drogę nadchodzącemu nieprzyjacielowi. Dnia 3 lipca Rojaliści (6 300 żołnierzy, w tym 2 000 jazdy, 300 dragonów i 16 dział) przeprawili się przez rzekę Avon i wyparli Wallera z jego pozycji na południe i wschód od Bath. Waller wycofał się na mocną pozycję na wzgórzu Lansdown Hill, na północny zachód od Bath.