Okres francusko-szwedzki Czynne wystąpienie Francji zmieniło układ sił i Banér w latach 1637–1638 znowu najechał północne Niemcy, gdzie zadał klęskę wodzowi cesarskiemu Matthiasowi Gallasowi. W 1639 ruszył na południe i pobił Austriaków i Sasów pod Chemnitz, a następnie ponownie najechał Czechy, skąd w 1640 został jednak wyparty przez wojska cesarskie dowodzone przez Octavia Piccolominiego i Melchiora von Hatzfeldta. Zimę 1640–1641 Banér spędził na zachodzie. Jego ostatnim osiągnięciem było połączenie swej armii z Francuzami nad Dunajem. Rozbijając obóz w środku zimy (rzadki przypadek w XVII w.) połączył się z francuską armią hrabiego de Guébriant, po czym zaskoczył Ratyzbonę podczas posiedzenia sejmu. Tylko załamanie się lodu na Dunaju przeszkodziło mu w zdobyciu tej miejscowości.

Śmierć Później Banér wycofał się do Halberstadt. Tam 10 maja 1641 zmarł, a przed śmiercią zdążył wyznaczyć na swego następcę Lennarta Torstenssona.

Banér należał do tych wodzów, których podwładni uwielbiali. Dzielił on ze swymi żołnierzami wszystkie trudy obozowego życia, interesował się ich sprawami, wyczuwał ich potrzeby.