Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta w stylu barokowym. Jej wnętrze jest podzielone na cztery pomieszczenia. Trzy na parterze: główną salę modlitewną, przedsionek i Salę Lubelską oraz na piętrze: otwarty pięcioma oknami na salę główną babiniec, na który prowadzi zewnętrzna klatka schodowa.
Podczas prac remontowych w 1896 i w latach 1909–1910 podwyższono ściany babińca nad sienią równając jego wysokość z salą modlitw i całość przekryto wspólnym dachem czterospadowym. Jednocześnie od strony zachodniej dobudowano zewnętrzne, kamienne schody na piętro.
Wewnątrz zachował się zrewaloryzowany wystrój sztukatorsko-malarski eksponujący realizacje od lat 60. XVIII w. do lat 30. XX w.
Sala główna Wewnątrz we wschodniej części znajduje się obniżona w stosunki do ulicy, zbliżona do kwadratu kwadratowa (13,0 x 12,0 m) sala modlitewna, której maksymalna wysokość sklepienia wynosi 9,2 m.