W 1967 budynek stał się siedzibą Towarzystwa Miłośników Ziemi Strzyżowskiej.

W latach 2012–2013 miał miejsce kolejny remont generalny, który objął elewację, dach i wnętrze obiektu, pomalowane wówczas na kolor żółty. W 2013 Elżbieta Bakun i Piotr Bakun poddali analizie i systematycznej konserwacji malowidła w bimie, w których pojawiły się zniekształcenia kolorystyczne i ubytki. W 2014 pod sklepieniem bimy otwarta została wystawa stała poświęcona społeczności Żydów strzyżowskich.

Architektura Murowany z kamienia i cegły oraz orientowany budynek synagogi został wzniesiony na planie prostokąta w stylu późnobarokowym i przykryty czterospadowym dachem. Z jego pierwotnej bryły nie zachowały się wyłącznie schody prowadzące niegdyś bezpośrednio na piętro przybudówki zachodniej, do galerii babińca. W dolnej kondygnacji przybudówki, oświetlonej półkolistymi oknami, mieści się wejście do synagogi. W pięcioosiowych elewacjach północnej i południowej oraz trzyosiowej elewacji wschodniej występują dwa poziomy prostokątnych okien, osadzonych w głębokich niszach zamkniętych łukiem odcinkowym. Na dekorację zewnętrzną składają się zaokrąglone narożniki i ramowy podział ścian, zwieńczonych profilowanymi gzymsami, przez zastosowanie pilastrów.