Ireneusz Polit podaje, że w ciągu 6 lat w Berezie zmarło 14 osób (10 – w szpitalach dokąd ich skierowano na leczenie zewnętrzne, 3 osoby w samym Miejscu Odosobnienia z powodu chorób, 1 na skutek samobójstwa).
Wojciech Śleszyński podał, że liczba ofiar śmiertelnych wyniosła 13. Jednocześnie podkreślił, że jest to oficjalna statystyka nie uwzględniająca osób, których powodem zgonu było wycieńczenie fizyczne bądź choroby, wywołane pobytem w Berezie Kartuskiej. Lista zmarłych obejmowała w większości pacjentów szpitala w Kobryniu:
13 maja 1936 – Abram Germański (nr obozowy 624); 23 maja 1936 – Jan Mozyrko (nr obozowy 511); 9 maja 1937 – Mojsej Malizman (nr obozowy 780); 18 stycznia 1938 – Pyżakowski (nr obozowy 1678); 22 marca 1938 – Ryniewicz (nr obozowy 1610); 1 kwietnia 1938 – Józef Niedzielski (nr obozowy 1725); 15 czerwca 1938 – Michał Krzywonos (nr obozowy 2069); 16 czerwca 1938 – Pidsaczuk (nr obozowy 1826); 5 lutego 1939 – Fedorowicz (nr obozowy 2601); 9 lutego 1939 – Oskar Kretschmier (nr obozowy 2693); 30 marca 1939 – Karol Krawczyk (nr obozowy 2600); 13 lipca 1939 – Albert Waldman (nr obozowy 3000).
Kontrowersje thumb|Wydana przez Międzynarodową Organizację Pomocy Rewolucjonistom we Francji pocztówka przeciwko założeniu tzw. obozu odosobnienia w Berezie Kartuskiej