Blok realizujący technologię IGCC (zobacz rysunek) ma zatem podobną strukturę do szeroko rozpowszechnionych na świecie, typowych bloków gazowo-parowych na bazie gazu ziemnego, który jest zawsze paliwem zapasowym dla instalacji IGCC. Zasadnicza różnica tkwi jedynie w występowaniu rozbudowanego układu wytwarzania gazu syntezowego z paliwa stałego oraz zintegrowaniu go (poprzez wymianę ciepła) z turbinami gazowo-parowymi i tlenownią. Oprócz węgla w wielu instalacjach używa się do zgazowania koksu ponaftowego i innych produktów petrochemicznych. W małych instalacjach stosuje się też biomasę lub odpady komunalne. Dla poprawy opłacalności tego procesu z syngazu przed podaniem do turbiny wydziela się wodór i siarkę. Pierwiastki te wykorzystuje się następnie do produkcji poszukiwanych związków chemicznych (m.in. nawozy sztuczne, amoniak czy metanol). Chociaż usunięcie wodoru i siarki ze strumienia syngazu obniża jego wartość opałową, jednak zysk ze sprzedaży wspomnianych produktów ubocznych z nawiązką rekompensuje stratę wytwarzanej energii.