Po śmierci Alfonsa Karola taką interpretację część karlistów zastosowała wobec córki Karola VII, , oraz jej czwartego żyjącego syna, (1909-1953)Melchor Ferrer, Historia del tradicionalismo español, tom XXX, Sevilla 1979, ss. 113-114. Do czasu swojej niespodziewanej śmierci aktywnie zgłaszał on pretensje do tronu, był tolerowany przez administrację Franco i niektórzy sądzili, że dyktator ma wobec niego poważne plany. Po jego śmierci pretensje zgłosili jego dotychczas niezainteresowani starsi bracia, (1901-1987)Francisco de las Heras y Borrero, Un pretendiente desconocido. Carlos de Habsburgo. El otro candidato de Franco, Madrid 2004, ISBN 8497725565, s. 147 i (1905-1975)Heras y Borrero 2004, ss. 147–48, w przypadku tego ostatniego podtrzymując je do śmierci. Syn tego pierwszego (ur. 1937) początkowo dystansował się od kwestii, ale z czasem podjął pretensje i wydaje dokumenty, w których przedstawia się jako prawowity królzob. np. Proclamación de Don Domingo de Habsburgo-Borbón y Hohenzollern, Rey legitimo de España, [w:] serwis carloctavismo 23.05.2014.