Latarnia jest dozorowana. Ostatni niemiecki latarnik, P. Pruztt, pracował w latarni do 1945 roku. W 1948 roku latarnię objął Stefan Łozicki, odznaczony Krzyżem Walecznych po walkach pod Monte Cassino. Pracował przez 33 lata.
Również długo obsługiwali latarnię Jan Liss i Longin Godula. Po Stefanie Łozickim kierownictwo latarni objął jego syn – Romuald Łozicki wraz z małżonką Weroniką (jedna z trzech kobiet – latarników), a następnie wnuk – Damian Łozicki.
Latarnia Stilo w kulturze Latarnia Morska Stilo jest ważnym symbolem regionu dla mieszkańców Sasina i okolic, odzwierciedlającym lokalną tożsamość i dumę. W miejscowym folklorze pojawiają się opowieści o latarnikach ratujących rozbitków oraz wrakach odsłanianych po sztormach, takich jak duński statek z 1970 roku czy XIX-wieczne szkunery, których szczątki odkryto w latach 80. XX wieku.
Jedna z legend wspomina o „białej damie” – duchu żony latarnika, który miałby pojawiać się na schodach w mgliste noce, choć brak na to historycznych dowodów.