300px|thumb|Lucjan Minkiewicz po aresztowaniu przez MBP Lucjan Jan Minkiewicz ps. „Wiktor” (ur. 13 lub 30 grudnia 1918 w miejscowości Szunia w Rosji, zm. 8 lutego 1951 w Warszawie) – żołnierz ZWZ-AK na Wileńszczyźnie, dowódca 6 Brygady Wileńskiej w okresie powojennym.
Życiorys Młodość Był synem Antoniego Minkiewicza i Stanisławy z domu Lisowska. Na przełomie lat 1918/1919 przyjechał z rodziną do Polski. Początkowo mieszkał w Białymstoku, w 1931 przeniósł się do Wilna. Uczęszczał do Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, gdzie w 1937 zdał maturę. Następnie studiował inżynierię lądową na Politechnice Warszawskiej.
Okres wojny Studia przerwał wybuch wojny obronnej 1939. Wziął w niej udział jako ochotnik w szeregach 20 pułku piechoty, z którym walczył między innymi pod Kobryniem. W październiku 1939 powrócił do Wilna, gdzie zaangażował się w działalność konspiracyjną. Został członkiem Związku Walki Zbrojnej. Od marca 1940 pracował jako robotnik w Dyrdyszkach. Po ataku III Rzeszy na ZSRR znalazł się w oddziale partyzanckim AK Adama Boryczki ps. „Tońko”, późniejszej 6 Wileńskiej Brygadzie AK. Od stycznia do lipca 1944 był dowódcą drużyny w 2 plutonie 1 kompanii 6 Brygady. Otrzymał awans do stopnia podporucznika.