Architektura W nowo lokowanych wsiach wydzierżawiano osadnikom las do wykarczowania i zwalniano ich z opłat na 20 lub więcej lat (tzw. wolnizna). Formą zabudowy takiej wsi była w początkach XVI wieku tzw. łańcuchówka. Osady były lokowane na terenach górzystych i trudnych w uprawie, były to miejsca, gdzie ze względu na warunki terenowe i adaptacyjne nie sprawdziła się wcześniejsza lokacja wsi na tzw. prawie lokacyjnym. Wczesna osada wołoska składała się, podobnie jak osada lokowana na prawie lokacyjnym, z ok. 17 kolonów, sołtysa (tzw. kniazia), posiadała karczmę oraz popa.
Samorząd Osadnicy posiadali swój własny samorząd, na czele osady stał kniaź, mieli też prawo do opuszczania wsi. Na początku XVI wieku na kniaziów obierano z reguły Niemców. Najbardziej znanym zabytkiem wołoskiego piśmiennictwa sądowego są akta wsi Odrzechowa na Pogórzu Bukowskim.
Wczesne osady wołoskie wyznaczają granicę szlaku osadnictwa polskiego (również niemieckiego), kolonizowanego później powtórnie przez Wołochów.
Zobacz też Krajnik (starosta wołoski) Prawo ruskie
Przypisy