Tarcza zakonna, nad nią litera D z napisem w otokach thumb|center|500px thumb|center|500px
Dukaty thumb|center|500px
Mają one srebro przeciętnie 10 próby; o pół łuta niższą od szeląga poprzedników Ulryka von Jungingen, o trzy natomiast łuty mniejszą od szelągów tegoż Henryka von Plauen bez cechy gdańskiej, czyli pochodzących z innych miast zakonnych. Obniżenia wartości monety zakonnej, wywołane klęską wojenną, doprowadziło do opozycji ludności miejskiej i braci zakonnych. Henryk von Plauen zrezygnował z godności wielkiego mistrza.
Monety Herman Gans Komtur elbląski Herman Gans tytułem namiestnika, w zarządzeniu swym z 11 września 1413 r. zabronił pod groźbą sankcji karnych płacić za grzywnę czystego srebra dla potrzeb mennicy nie więcej, jak trzy grzywny szelągów (3 × 60), zakazywał gromadzenia pieniędzy bez zezwolenia minncerzy zakonnych, zaś niemających zezwolenia zobowiązywał do sprzedaży swych zasobów mennicom lub osobom upoważnionym. thumb|center|500px Pochodzące z tego okresu szelągi mają następujące znamiona: Aw. Tarcza wielkiego mistrza Rw. Tarcza zakonna, nad nią litera D (Gdańsk) i napisy w otokach.