Zawartość na Ziemi wzrasta, co jest efektem wytworzenia i rozprzestrzenienia przez człowieka różnych krócej żyjących izotopów promieniotwórczych, ulegających przemianom jądrowym prowadzącym do neptunu, np.: (T1/2 = 14,4 lat) → (T1/2 = 433 lat) → (T1/2 = 2,1 mln lat)
Neptun w glebie Zawartość neptunu w glebie jest bardzo niska. Stężenie w skażonym opadem promieniotwórczym obszarze jest mniejsze niż 1% stężenia , co odpowiada promieniowaniu rzędu 10−16 Ci/g. Neptun najczęściej występuje w środowisku w postaci tlenku neptunu(IV) , chociaż mogą być obecne także inne jego związki. Neptun ogólnie jest bardziej mobilny od innych transuranowców, takich jak pluton, ameryk czy kiur, i może przenikać wraz z sączącą się wodą do niższych warstw gleby. Neptun z łatwością przylega do cząstek gleby, co powoduje jego około 5-krotne zatężenie w stosunku do stężenia w wodzie międzywęzłowej gleby. Jeszcze większe stężenia neptunu mogą powstawać w glebach gliniastych. Stężenie neptunu w roślinach, z powodu łatwej przyswajalności, jest takie samo jak w glebie.
Otrzymywanie Neptun jest najczęściej uzyskiwany ze zużytych prętów paliwa jądrowego jako produkt uboczny produkcji energii w reaktorach jądrowych.