Większość Kozaków zamieniono w chłopstwo, część wcielono do różnych pułków rosyjskich bądź osiedlono na nowych terenach”.
Manifest Katarzyny II brzmiał: „Sicz Zaporoska została zniszczona z wykluczeniem na przyszłe lata i samej nazwy zaporoskich Kozaków (…) na rozkaz nasz przez postępki swoje (…) i okazane przez Kozaków nieposłuszeństwo wobec naszych najwyższych rozkazów”.
Ziemie Zaporoża nadano dworzanom carskim (Grigorij Potiomkin, Aleksander Wiaziemski, Prozorowski, Cyryl Razumowski).
Przyczyny likwidacji Siczy Zaporoskiej Przyczyn likwidacji Siczy Zaporoskiej było co najmniej kilka: udział Zaporożców w powstaniu Pugaczowa; uzyskanie przez Rosję po wojnie z Turcją (1768-1774) wybrzeża Morza Czarnego, a co za tym idzie, minimalizacja znaczenia Kozaków jako strażników pogranicza; Sicz Zaporoska – ośrodek antyfeudalnej walki ludu, wprowadzający anarchię, nie mógł istnieć w absolutystycznym i scentralizowanym mocarstwie, jakim była wtedy Rosja; ekspansjonizm rosyjski, dążący do wchłonięcia żyznych stepów Zaporoża, nadających się znakomicie pod kolonizację.
Przypisy Leszek Podhorodecki, Sicz Zaporoska, Wyd. Książka i Wiedza Warszawa 1978. Romuald Romański, Kozaczyzna, Bellona Warszawa 1999. Powidaj Ludwik, Kozacy zaporożcy na Ukrainie, Lwów 1862 Druk. Zakładu Narod. im. Ossolińskich.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kozaczyzna zaporoska