Efa (איפה ’ēfāh) – hebrajska miara objętości ciał sypkich występująca w Biblii.
Równa ok. 23 kg i zawierająca 3 sea, oznaczała także naczynie (np. dzban) o tej pojemnościVolkmar Fritz: Archeologia biblijna. Mały słownik. Warszawa: Verbinum, 2005, s. 207.. Często odnoszono ją również do płynów wskutek identyczności z miarą bat odpowiadającą ok. 23 litromAleksander Lipiński: Archeologia biblijna. Warszawa: Księg. M. Szczepkowskiego, 1911, s. 246.. Tę współzależność poświadcza Księga Ezechiela, gdzie pada stwierdzenie, iż „efa i bat mają mieć jednakową miarę, tak, by bat obejmowała dziesiątą część chomera i efa obejmowała dziesiątą część chomera” (Ez 45,11)Biblia Tysiąclecia – Pismo święte Starego i Nowego Testamentu. Poznań-Warszawa: Pallotinum, 1980, s. 1027., a Księga Wyjścia dodatkowo wyjaśnia, że chomer (omer) stanowi dziesiątą część efy (Wj 16,36)Biblia Tysiąclecia, dz. cyt., s. 84.. Hebrajskie miary objętości przyjęte dla ciał sypkich i płynnych były odgraniczane dość wyraźnie (osobno efa, osobno bat) jako usystematyzowane oddzielnie (w osobnych ciągach) i dość wyraźnie rozróżniane w zapisachHenri Daniel-Rops: Życie codzienne w Palestynie w czasach Chrystusa. Warszawa: Cyklady, 2001, s. 173..