Altamira – jaskinia krasowa w górach Kantabryjskich w północnej Hiszpanii, w pobliżu miejscowości Santillana del Mar. Odkrył ją w 1868 r. Modesto Cubillas. Jej wnętrze pokryte jest wielobarwnymi rysunkami należącymi do kultury magdaleńskiej.
Historia odkrycia Jaskinię odkrył w 1868 r. miejscowy myśliwy. Jego pies rzucił się w pogoń za lisem, który skrył się w szczelinie skalnej. Pies, który skoczył za zdobyczą, utknął jednak w zbyt wąskim otworze. Gdy myśliwy, uwalniając zwierzę, odwalił kilka głazów, poczuł wyraźny powiew chłodnego powietrza, świadczący o istnieniu większej jaskini.
O odkryciu jaskini dowiedział się od niego miejscowy posiadacz ziemski, prawnik i paleontolog amator, Marcelino Sanz de Sautuola, jednak po raz pierwszy wszedł do jaskini dopiero w 1875 lub 1876 r. Już podczas wstępnego kopania znalazł w niej obrobione ułomki krzemienia oraz kości różnych zwierząt. Po kolejnych 3 lub 4 latach Satuola wybrał się ponownie do jaskini, tym razem wraz ze swą kilkuletnią córką Marią. Podczas gdy ojciec zajęty był penetrowaniem spągu jaskini, jego córka odkryła na stropie doskonale zachowane malowidła, przedstawiające różne zwierzętaLech Ratajski: Wycieczka w paleolit, [w:] „Poznaj Świat” R. XIX, nr 3 (220), marzec 1971, s. 3–6..